بعضی موقع ها فکر می کنم که چرا انقدر تنهام؟!

یعنی چرا انقدر تنها شدم؟!

خلاصه انقدر فکر می کنم که اصلاً نمی فهمم که یه

شب تا صبح کنار پنجره ی اتاقم نشستم و به تنهاایم

فکر می کنم؛ اما غافل از اینکه یه نفر باهام بوده که

 تا صبح خوابم نبره و دوباره صبح وقتی که از

 خواب پا می شم بالشتم از اشکام خیس خیس

 شده باشه؛ بگذریم ولی شاید این جوری بود:

.............. خوب یادم می یاد که خنده ای کرد و

رو بهم گفت: انقدر دوستت دارم که اگه بگی

بمیر، می میرم!؟!

منم فقط خواستم امتحانش کنم ...... الآن یه

عمریه که تنهام ......

نمی دونم، واقعاً نمی دونم .....