تا ان روز که خداوند زیبایی و زشتیهای این جهان را در برابر دیدگان ما نگاه میدارد من از تو گریزان وفراری خواهم بود...تا انجا که سرزمین عجایب وغرایب است به مسافرت بی پایان خود ادامه خواهم داد...!

دوست داشتم تا به انجایی می رفتم که در ان مکان دو رویی و زشتی و دروغ وجود نداشته باشد ولی افسوس که چنین سرزمینی نیافتم...!

دیگر دوست ندارم جمال زیبای تو را ببینم از فروغ چشمان قشنگت هراسناک وگریزانم با این گرداب های تیره و تار که تو برایم به وجود اوردی علاقه ی به  زندگانی از من سلب شد... اخرین همسفر من امید به عشق تو بود  که ان هم  مرا ترک کرد هم چنان که تو مرا بی رحمانه ترک کردی...!

تویی که از عشق و وفا وصفای باطن جز خودخواهی وتکبر  بویی نبرده بودی؟!تویی که مرا بدون هیچ ترحمی باز هم تنهای تنها گذاشتی ورفتی!؟

اگر تو نمیدانی بدان که من میدانم...؟